W czasie wędrówki górskiej najpierw wędrujmy trasami łatwymi

Dopiero później grzbietami górskimi, trudniejszymi i mniej dostępnymi. Schodząc zboczem w dół, aby uniknąć potknięcia, zwichnięcia nogi w kostce, nie należy rozwijać za dużej szybkości. Podczas wędrówki górskiej oddycha się głęboko i miarowo (wdech nosem, wydech ustami stale na tę samą nogę). Na piargach, stromym, trawiastym zboczu stąpa się całą stopą a nie na palcach. Jeśli wspinamy się po skałach to przestrzegać musimy zasady o trzech punktach oparcia ciała, np. dwie stopy i chwyt ręką lub silne oparcie jednej nogi i chwyty dwóch dłoni. Wspinaczkę powinni uprawiać tylko turyści zaawansowani, po odpowiednim przeszkoleniu. Na trudniejsze szlaki górskie należy wyruszać z doświadczoną osobą, najlepiej z taternikiem, przodownikiem turystyki górskiej. Wycieczki górskie rozpoczynać się powinny możliwie rano, a kończyć się na godzinę przed zapadnięciem zmroku. W razie zabłądzenia w górach, w wyższych partiach należy zawsze iść ścieżką prowadzącą w dół do doliny, albo z biegiem spływających strumieni. Zimą wędruje się zawsze utartymi ścieżkami i tylko wtedy, gdy dzień jest pogodny (bez silnego wiatru), a temperatura nie niższa jak 6°C. Tempo marszu mniejsze niż latem, odpoczynki tylko w formie zwolnienia tempa marszu i krótkich postojów. Nie wolno siadać. Na wycieczce, zwłaszcza w lecie, powinno się unikać picia za dużej ilości wody, osłabia to kondycję, wzmaga pocenie. Najlepszym napojem w każdych warunkach jest ciepła, niesłodzona herbata z cytryną.

Cześć, mam na imię Ewelina i pracuję w biurze podróży. Od zawsze chciałam podróżować, gdy zaczęłam to robić, wiele horyzontów przede mną się otworzyło. Chciałabym Wam pomóc wybrać odpowiedni nocleg, miejsce i cel podróży!